DumpStats voor lepeisojah 👶

-33 kudos 2013-12-20 14:35:33 op Ger zit al 30 JAAR in de bijstand
http://nl.wikipedia.org/wiki/A... aap uit mouw doet komen.....
Meneer is overal tegen, dus ook tegen werken.


"1975-2009

Begin jaren zestig vinden, in Engeland, de eerste openlijke protesten plaats tegen stationering en gebruik van kernwapens. Niet lang daarna krijgt die navolging in Nederland. De protesten richten zich tegen het kernwapenbeleid van de NAVO in het algemeen maar ook steeds meer tegen de Verenigde Staten in het bijzonder. Langzaam veranderd de focus van de protesten. Voor het eerst beginnen jongeren in Europa zich te richten op de VS en haar oorlog in Vietnam. De VS die voorheen krediet kregen voor hun buitenlandbeleid omdat ze de bevrijders van Europa waren komen nu onder vuur te liggen. Voornamelijk van jongeren die immers na de Tweede Wereldoorlog zijn geboren.

Tegelijkertijd ontstaat er een studenten- en jongerenbeweging die genoeg hebben van de sobere jaren vijftig en de wederopbouw met de volgens deze groep verstikkende moraal van gerstepap en spruitjeslucht en elke zondag naar de kerk. Jongeren willen niet meer dat er over hen beslist worden maar willen zelf beslissen. Individualisme en zelfontplooiing worden steeds belangrijk gevonden. Ze eisen meer democratie en verachten de verzuilde Nederlandse samenleving. Dit leidt tot wat uiteindelijk de opkomst van de nieuwe sociale bewegingen gaat heten. Zoals de vredesbeweging, kraakbeweging, studentenbeweging, vrouwenbeweging, derdewereldbeweging en milieubeweging. Jongeren zien deze bewegingen niet als afzonderlijk en zijn vaak actief in meerdere.

Voor het antimilitarisme betekent deze ontwikkeling dat het een meer activistisch karakter krijgt. Werd voor de oorlog de nadruk gelegd op theorievorming, het uitgeven van boeken en brochures en beïnvloeding van arbeiders door middel van pamfletten en oproepen tot staken bij oorlogsdreiging (ook door de jongeren van die tijd zoals de JVA), nu wordt de directe confrontatie gezocht met de politieke leiding en het leger.

Antimilitarisme wordt meer en meer gezien als het zich afzetten tegen het burgerlijke en volgzame van de samenleving. Dienstweigeren wordt een individualistische daad, een stellingname die aangeeft "Hieraan doe IK niet mee".

De tijd is rijp voor radicalisering. Onkruit wordt opgericht en kiest voor directe actie tegen het militarisme. Deze insteek komt ook terug bij bewegingen als RaRa en individuele activisten als Kees Koning. In 1975 gaat Ger Pouw dienstweigeren maar hij neemt niet eens de moeite om een beroep op de wet te doen, wetende dat hij toch niet erkend wordt. Hij weigert dienst maar ook de wet; hij weigert totaal.

Met totaalweigeren wordt dienstweigeren een actiemiddel, verzet tegen de samenleving met zijn ontoereikende parlementaire democratie met bijbehorende wetgeving. Antimilitarisme als expressie van "jullie samenleving is de onze niet".

Door het opnieuw samengaan van antimilitarisme en dienstweigeren ontstaat het misverstand dat antimilitarisme was voor de afschaffing van de dienstplicht. Dit was echter niet het geval. Antimilitarisme was altijd gericht tegen het militarisme en staat voor afschaffing van het leger als instituut. Juist antimilitaristen wezen er in discussies over de dienstplicht op dat een leger dat geheel bestond uit vrijwilligers zou leiden tot "een staat in een staat". Door het autoritaire karakter, samen met een strikte hiërarchie, een eigen militaire wetgeving met eigen rechters en gerechtelijke instellingen (zoals de krijgsraad en het Hoog Militair Gerechtshof (HMG)) was het noodzakelijk dat het leger door dienstplichtigen gecontroleerd kon blijven. De dienstplicht zorgde voor een verankering van het leger in de samenleving. Ook werd gewezen op de neiging van het militaire apparaat om de macht naar zich toe te trekken (ze wezen hier naar militaire dictaturen als Chili) en de conformeren van het leger aan de heersende macht.
Zie ook"